اگر باران ببارد به قلم ویدا چراغیان
پارت نود :
موهای مواجش را زیر کلاه پشمی پنهان کرد و بلافاصله تایپ کرد « دارم میام». پالتوی مشکی اش را به تن کرد و شال پشمی دودی رنگش را دور گردنش پیچید. کیفش را روی دوش انداخت و از سوئیت دلگیر و خفه اش بیرون زد. وقتی داشت به در انباری که حالا خوابگاهش شده بود قفل میزد، برای چند ثانیه نگاهش به در فلزی زنگ زده ای که نیم طبقه پایینتر از خوابگاه او بود و با یک قفل آهنی بسته شده بود ثابت ماند و از ذهنش گذشت«

لطفا صبر کنید...

تمنا
0امشب پارتها طولانی بودن.سپاس..انقد خوشم میاد زودتر بقیه داستان رو بدونم🥲